Bana Ne Kadar Değer Veriyorsan Sen de O Kadarını Hakediyorsun


     Sevmenin ne olduğunu bildiğimi sandığımda daha 10 yaşındaydım.Ama bildiğim şu gerçek
vardı: sevmenin yaşı yoktu.Öyle çok seviyordum ki onu sırf her anım onunla dolsun diye onsuz
hiç bir şeyim olmasın diye ağzından çıkan her sözü, her davranışını her bakışını mıh gibi aklıma
çakıyordum.O da beni seviyordu ya da ben öyle sanıyordum.Sevdiğimi söylemek istedim
milyonlarca kez ama olmadı işte söyleyemedim bir türlü.Hep söyleyememenin burukluğunu yaşadım
yüreğimde.Söyleyemedim ama davranışlarım onu sevdiğimi işaret ediyordu.Arkadaşlarının hepsi
anladı ama bir tek o anlamadı onu sevdiğimi.Ya da anladı da söylememi bekledi.Evet, biliyordum
o da beni seviyordu ve o da söyleyemiyordu..

   Günler,haftalar,aylar ve en nihayetinde 4 yıl geçti ne ben söyleyebildim ne de o sevdiğini.
Koskoca 4 yıl geçti ama daha büyük bir sorun vardı bir kaç ay içinde söyleyemezsem başka
fırsatım olmayacaktım.Söylemeye karar vermiştim ama yine bir sorun vardı bir zamanlar
sevdiğini düşünüyordum ama o sevdiğini düşündüğüm yıllar geride kalmıştı onun beni sevmediğini
düşünüyordum başkası vardı biliyordum o başkasını seviyordu bir arkadaşımı.. Ve aylar geldi
geçti ayrılık vakti gelmişti ondan son olarak bir şeyler bıraktım kendime imzası ama o bunu
bilmiyordu hala da bilmiyor.Evet okul bitti ben başka lisede o başka lisede okumaya başladık
Onu artık ayda bir bile zor görüyordum ama hala seviyordum.Sevgimin önüne engel olarak hiçbir
şey geçemiyordu..

   Liseye başlayalı 2 yıl olmuştu onu görebilmek artık mucizeydi diyebilirim.Gözden uzaktı ama
hep gönlümdeydi.Karar vermiştim kendi kendime onu unutmalıydım.Derken karşıma biri çıktı.Hiç
olmayacak gibi şaka gibi yani şakayla başladık ciddiye dönüştü herşey giderek değişmeye başladı
onu unutturacak birinin karşıma çıktığını düşünüyordum.O zaman 16 yaşındaydım.Herşey güzel
gidiyordu arada sırada bir kaç sorun yaşansa da..

     Dananın kuyruğu koptuğu yer okulun tatile girdiği gün başladı.Tatilde 3 ay boyunca ne onu
görebildim ne de sesini duyabildim..Hep sabrettim..Hep bekledim.Tatil bitti ve okul başladı.Ben
susmayı tercih etmiştim bir daha onunla konuşmayacaktım.Çok sürmedi arkadaşlarımızın ısrarıyla
barıştım.Bir süre arkadaşlığımız güzel sürdü.O geçmişimi öğrenmek istedi ben de herşeyi bildiğim
gibi anlattım.Onu anlattım anlatmaz olaydım her defasında yüzüme vurdu onu seviyorsun beni
değil dedi kaç kez ben yine sustum bir süre sonra patlamak şartıyla zamanını bekledim.Geçmişini
anlatmasını söyledim ama o hiç bişey yaşamdığını söyledi yani olmadığını söyledi beni inandırdı.

     Aradan bir kaç ay geçti eski okulundaki bir arkadaşının itirafları eski arkadaşı olduğunu ağır
bir dille söylemesi beni yerin dibine soktu.Ama ben hep içime attım gözlerim değil yüreğim
ağladı çoğu zaman dinmeyen sızılar başladı.Ondan arkadaşlarını benim için feda etmesini bahane
ederek benim için ne yapacağını test ettim sonuç içler acısıydı.Hep tamam dedi ama bu sadece
sözde kaldı.Ondan Son kez bir şey istedim beni sevdiğini söylemesini hiç söylememişti bakalım
bu yalanı da söyleyecek miydi? Zorla da olsa söyledi ama yüzüme karşı değil sadece mesajlarda
ve telefonda... Öyle böyle bir kaç ay geçti artık ben ebedi sessizliğe çekildim ve noktayı susarak
koydum bunun ona daha çok acı vereceğini düşündüm ama bunda da yanıldım bir kaç ay sonra
arkadaşımla arkadaş oldu....

     Beni hayattan soğutmak için herşeyi yaptılar başardılar bundan sonra sevmek yok diyordum
Taa ki çok uzaklarda tanımadığım biri karşıma çıkana kadar .Yanımda ve yakınımda değildi ama
yanımdakilerden daha yakındı bana.Çok farklıydı.Her fırsatta onu görüp konuşuyorduk.Çok
samimiydi.Bana değer veren verdiğimin karşılığını veriyor gibi görüyordum onu taa ki onu
arkadaşımla konuşurken görene kadar.. Onunla nasıl konuştuğunu görünce benim ondan farkım
olmadığımı anladım bu sefer haber vererek sessizliğe çekilmek istiyordum ve son yazımı yazdım
Yazdığı cevabın benim için önemi olmayacaktı ve olmadı da.
       Arkadaşlarımla selam gönderip durdu Ben hep duymamazlıktan geldim.En nihayetinde en yakın
arkadaşımı bir kere kırmıştım bidaha kırmamak amacıyla konuşmaya ikna etti beni.. Konuştum
ama eskisi gibi sıcak değildi bir şeyler yazsında gideyim diyordum kendi kendime bir şeyler
anlatmaya çalıştı benim için bişeyler değişmedi ama..Ardından konuşamız bitti ben bidaha
konuşmayacaktım bu son diye düşündüm..Bir akşam vakti uykudan uyanınca söylemeyerek
içimde kalan beni parçalayan şu yangını söndürecek bir cevap alırım diyerekten ona son
birşeyler yazmaya karar verdim bunun imkansız olduğunu biliyordum ama...
Evet ben herşeyi anlattım onun için düşündüklerimi ona karşı hissettiklerimi ne derse sevinirsiniz..
Bu bendeki aşk değil sadece bende alışkanlık yaptınn...

    Ben sevdim de ne oldu.Hep acı hep mutsuzluk..Sevmenin ne olduğunu 18 yaşında anladım..
Benim için insanların hepsi aynı kefede.Ne kadar değer verirse o kadarını vereceğim
...Yaşadıklarım Yaşayacaklarım Şiirlerimde Her Satırımda Can Bulacak Bundan Sonra....


                                         

arkadaşım konun çok uzun yaaaaaaaaa

aman çok saçma bence değer verene değer verilir