ESNEKLİK ve UYUM
Bütün insanlık, aşağıdan ve yukarıdan kendisine yapılan her türlü baskı etkisine karşı esneklik göstererek ortak anlayış alanları, uyum sağlayan alanlar meydana getirebilmenin çeşitli imtihanlarından geçmektedir. Her imtihan yeni bir uyum alanının oluşmasına yarayan işaretlerle dolu hadiselerdir. Nasıl nitelenirse nitelensin maddi ve manevi bütün hadiseler, temel amaç olarak, içlerinde taşıdıkları zorlayıcı güç sayesinde insanlığı uyuma zorlar. Uyumun süresini sabırla ifade ediyoruz. Uyum süresini mümkün olduğu kadar uzun tutabilmek, yeni katılımlarla genişleyen ortak alanlar için yeni uyum durumları oluşturmak, yeni organizasyonlara gitmek gerekiyor. Bu işlemlerdeki aksaklıklar, eninde sonunda insanlığın ağır imtihanlara maruz kalmasına sebep olmaktadır.

İşte, şimdi Dünyamız ve Anadolu, böylesi "yenileştirici" etkilerin zorlayıcı gücü karşısında ortak alanlar yaratmak, bu alanlar sayesinde özel ve genel uyumu sağlamak zorunda bırakılmıştır. Tabiat olayları ve toplum olayları, hepsi ortak anlayış alanlarının sevgi halkasıyla çevrelenmesi işleminden başka bir şey değildir. Bütün yorumların ve açıklamaların bittiği noktadan itibaren UYUM ALANLARININ oluşması başlar.
Uyum alanları çok canlı, kıpır kıpır; her yeni duruma karşı yeni bir uyum sağlamak konusunda hiç durmadan insanı uyarıp durmakta. Uyum sağlanamadığı sürece acı ve keder kaçınılmaz sonlar olarak; uyum sağlandığı takdirde sevinç ve mutluluk da kaçınılmaz sonlar olarak karşımıza çıkıp durmaktadır.

Uyumsuzluk alanlarının yarattığı yozlaşmış hayat alanlarının her yeri kaplamasındaki bu hıza şaşmamak gerekir. Herkes kendi yozlaşmasını kendi imkanları içinde yaşamakta, tekamül sürecinin işleyişinde en önemli bir yeri işgal eden "kabuklardan uzaklaşma"eylemine giderek daha fazla yaklaşmaktadır.

Uyum alanlarını ortak hale getirmek için "kabukların" neler olduğunun farkına varmak, bu kabukları söküp atabilmek için onları önce çatlatmak, sonra kabukları aralayarak, içsel bir çaba ile onları kendimizden uzaklaştırmak, onların mahiyetini açıkça anlayacak şekilde kendimizden uzakta tutmak gerekmektedir.

İnsanlığın en büyük uğraşısı, kendi eliyle yarattığı bu kabuklardan kurtulma mücadelesidir. Az kaldı...

Kabukların her türlüsünden uzaklaşma çabasının meydana getirdiği boşluğu aydınlatacak olan BİLGİ IŞIĞI'nın parlaması giderek artıyor.

Ya kabuklardan kurtulacağız ya da kabuklaşmaya devam edeceğiz. Her ikisinin sonuçlarını kendi elimizle hazırlamış olacağız.

Anadolu Ulusu esnektir!

Esnekliğin ne denli zorluklarla elde edilebildiğini bilen bilir. Bu esneklik basit anlamda bir esneklik değil, zaman içinde her yönden gelen baskılara karşı gösterilen uyum sağlamanın esnekliğidir. Üzerine yapılan gerek düşey, gerekse yatay planlardan gelen etkisel baskılara karşı göstermiş olduğu tutumun diğer adı SABIR'dır. Bu sabrı sayesinde yüksek bir uyum sağlama ve adaptasyon niteliği kazanmış, her bozucu ve yıkıcı yatay ve her yükseltici düşey etkilere karşı UYUM sağlayarak, tekamülünün kendisinden istediği nitelikleri kendi bünyesinde var etmeye devam etmiştir.

Uyum alanlarını çevremizde süspansiyon gibi kullanmalıyız. Tamponlar dış etkilerle kendi aramızda bir esneklik oluşturan olgu olmalıdır.
Anadolu Ulusunun uyum yeteneği eşsizdir.

Bu ulusun tarihini bir gözden geçirelim, ama bu açıdan bakarak... O zaman ne müthiş bir topluluk karşısında ya da içinde olduğumuzu anlamamız mümkün olabilecektir.

Yeni Çağ'ın eşiğinden geçerken bütün dünyanın geçirdiği çok baskılı imtihanlar dizisinden nasibini almayan hiçbir yaratık yok gibi. Hangi şuur düzeyinde olursa olsun, bulunduğu düzeyin üstünden ve altından gelen, "zaman-mekan enerjisinin" etki alanı içinde bulunmamak mümkün değil... Bu yoğun baskının varlıklar üzerinde meydana getirdiği derin yankılar ve sonuç olarak gösterilen tepkiler, varlıkların bünyelerinde taşıdıkları çeşitli dirençlerin bir özeti mahiyetindedir. Dirençler... Evet, işte bu tortulaşmış kalıntılar, hepimizin mükemmele doğru hareketimizi zorlaştıran ve çoğu kez de hareketi durduran, yolun değişmesine sebep olan ve sırf varlığın kendisinden kaynaklanan bir husustur.
Dirençler, realiteler arasında bulunan tampon realitelerin bir çeşit uyum sağlama aygıtları gibidir.

İki realite arasında, çeşitli zaman süreleriyle kalan varlık -eskilerin araf ehli- bünyesinde taşıdığı dirençlerin güçlerini değiştirerek bu iki deniz misali realiteler arasında kendisine yer bulma savaşı verir. Dirençlerin güçlerini değiştirebilme esnekliğini gösterebilen bir varlık, bulunduğu ortamın her türlü değişimine uyum sağlayabilen bir varlık niteliğini kazanmıştır ki, tekamülün temelinde bu "uyum sağlama iradesi" de büyük bir yer tutar.

Dirençler türlü türlüdür. Eskilerin nefs ifadesi ve bundan türemiş nefsaniyet de dirençlerin anlatımı için zamanın ihtiyacına cevap veren bir kavram olarak kullanılmıştır. Ruh ve Maddede, Sevgi enerjisinin deviniminde dirençler büyük rol oynamaktadır. Sevgi ve nefret, direncin niteliğine bağlı iki ters uç gibi görünür. Oysa dirençler Uyum Sağlama İradesi'nin etkisiyle direnme güçlerindeki değişimlerle fonksiyon değişimlerine her zaman uğramışlardır.

Dünya hayatının Ruh Varlığı'na karşı gösterdiği doğal bir etki de işte bu direnç konularıdır. Maddenin her türlü etkisine ve direncine karşı, enkarne olan varlıkların da etkileri ve dirençleri vardır. Realiteler arasından ilerlerken, ihtiyaç ve gerekçelere uygun olarak, çeşitli esnek hareketler göstermek ve her esnek hareketin, beraberinde getirdiği uyum alanlarında yeterince alıştırmalar yaparak -reza ve sabır haleti- bilgi, görgü ve tecrübeyi arttırmak esas fonksiyonumuzdur.

Realiteler yerlerini daha kapsamlı realitelere terk etmek zorundadır. Realiteler statik ve tek biçimli değillerdir. Bu bakımdan realite hareketlerini izlemek çok önemlidir ve maharet ister. İzleyebilmek maharetini gösteremeyenler için en emin yol direnç sistemlerini devreye daha fazla sokmaktır. Katılaşıp esnekliğini kaybeden bir yaylı sistemin de çeşitli baskılara göstereceği uyum çok azalır. Hayatımızın bütün mücadelesi, esneklik ve uyum sağlama hususunda bize türlü ıstıraplar getiren dirençlerimizin niteliğidir. Sevgi, hoşgörü, merhamet, dostluk, sempati ve bunların karşıtları dirençlerin gücüne bağlıdır.

Uyum ve esneklik süreçlerinin her an hakim olduğu madde aleminde ayakta kalabilmenin yolu duygularımızı kontrol edebilmekle başlar. Uyum ve esneklik, bütün benliğimizde, sonsuz enkarnasyonlar süresince, ulaşılması gerekli olan bir hedeftir. Her merhalenin, her yeni ufkun, ulaşıldıkça genişleyen varlıksal mekanların zaman ve mekan icaplarına uyum sağlamak ve bunun içinde her yönüyle esneklik gösterebilmek gerçek bir yok oluştur. Gerçek kendini tanımak; nedir, kimdir ya da ne ve kim sorularının aşılmasından sonra gelen varlık şuurunun içinde BÜTÜNLÜĞÜN bir bütünleyicisi olduğunun farkına varmadan bir Bütünleyici olmaktır. BİR'lik şuurunun içinde erimektir.

Dünyanın enerjileri yeni bir hız kazanmıştır. Bu durumu bazı insanlar fark etmektedir. Değişimin farkına varmak, kendi varlığımızda ve toplum hayatındaki hızlı değişimin meydana getirdiği gerilime dayanmak, yeni ve güçlü titreşimlere tahammül etmek son hedefimizle ilgilidir.
Birey, toplum ve insanlık olarak; değişim etkilerine, titreşimlerine karşı bir esneklik sağlamak, yani tahammül göstererek uyum sağlamak için önceden gerilime muhtacız.

Her şeyi bir şeyle anlatabilecek kudrette olan dünyamızda hangi bilgi vardır? diye bir soru sorsalar, verebileceğimiz cevap bir tek değil, her şeyden toplanmış bir şey olacaktır. Çünki her şeyin özünü ve mayasını sağlayan o şeyin tarafımızdan anlaşılabilmesi için onun bize muhatap olması gerekiyor... Böyle bir bilgiyle insanlık hiç karşılaştı mı? Bu karşılaşmanın hudutları ve boyutları ne olması gerekir, eğer karşılaştıysa...
Her şeyi bir şeyle anlatabilen bir bilgi yeryüzünde insanlarca bilinmemektedir. Bunca ayrılık ve zıtlık zaten bunun apaçık bir delilidir. Henüz böylesi birleştirici bilgiyle "tanış" bile olamadık, nerde kaldı ki "dost" olalım.

Semavi denilen yazı ve sözler, her şeyi bir şeyle anlatabilen, anlatmış olan bir nitelikte değildirler. Onların kendi objektif ifadeleriyle ayrılık
getirmeye gelmiş oldukları, şeriatleri ile ileri sürdükleri ifadelerle de apaçık ortadadır. Birleştiricilik, birleyicilik özellikleri lafzen olmakla beraber fiilen, uygulama olarak, derin bir uçurum meydana getirerek ayrılık yaratmışlardır.

Evet, kutsal yazı ve sözlerin her millet içindeki temel rolü, insanlar arasındaki anlayışsızlıktan doğan uyumsuzlukların hızla uyumluluğa dönüşmesini sağlamaktı. Bu rolü hakkıyla yerine getirebildiler mi? Kendi anlayışsızlıklarının hudutları içinde kalanlarla dost, onları aşan ve dıştan sararak koruyanlara karşı düşman oldular. Kısaca her şeyi bir şeyle anlatabilme yetki ve yeteneğinden mahrum olan bu eski sözler, artık son bir gayretle kendi durumlarını, yani nasıl uyum sağlayamaz ve esneklikten yoksun kalmış olduklarını ifade etmektedirler. Gözüken budur.
Kendi inananlarına karşı takındıkları tutum, "insan inanç içindir" olarak ifade edilebilir. Yani inanç her şeyden önce gelir ve insan inancının kölesidir. Oysa her şeyin insanın gelişmesi, kemalatı için olduğunu da biliriz: İnanç insan içindir. O inancın enerjisinden yararlanan insan ruhu, birçok zorlu imtihanlara göğüs gerebilir, esnek ve sabırlı olarak anlayışını artırır. İnsan yüreğinin olmadığı yerde en güçlü inanç konusu değersizdir. İnanca değer veren, onu kıymetlendiren şey, insan ruhunun ona sarf ettiği emek, harcadığı dikkat ve özenden gelir. Varlığın ihtiyacı ne yönde ise, inancın gücü ve etkinliği de o yönde ortaya çıkar ve yararlı olur. İnançla, varlıklar kendi ihtiyaçları istikametinde yürüyüp çaba sarf ederken, bu eyleme uyum sağlayamıyor ve yasakçı, engelci, durdurucu bir durum, tutum alıyorsa; inançlar sürelerini doldurmuş, zamana uyum sağlayamayan kabuksu varlıklara dönüşmüşlerdir, demektir.

Bu durum bugün mevcut mudur? Evet, mevcuttur! Ve her türlü teolojik ve ideolojik inanç kadrolarında büyük bir teşevvüş yaşanmaktadır. İnsan için olması gerekenler insana karşı olmaktadır.

Yüce Bilgi Işığı'nın her şeyi bir şeyle anlatabilen nuruna olan ihtiyacımızın hesaba gelir yanı kalmamıştır.
Madde maddeyi değil, ruh maddeyi kurtarır.

İnsanlığı Birleştirecek Bilgiyle henüz şereflenecek kadar kemalata ulaşılamadı. Ne aklen, ne vicdanen bu yüceler yücesi bilgiye dokunmak, onun koruyucu, geliştirici, ilerletici, genişletici etki alanına girmek nasip olmadı. Amma! Böyle gelmiş böyle gitmez. Kelin perçemi önüne düşecek elbette; insanlığın bu vurdumduymazlığı, hele ülkemiz insanının "Biz ne kösler dinledik" sözleri, kaşarlanmış vicdanlardan yükselen şüpheci, umutsuz, şaşı anlayış çığlıklarıdır. Bütün bilimlerin ve bilinmeyenlerin çözümlediği ve BİLGİNİN beklendiği bu Dünya'da varlığın öz olarak kendini ortaya koymasından başka yapılacak iş, atılacak adım kalmadı.